از ازل تا به ابد فرصت درويشان است

روضه خلد برين خلوت درويشان است
مايه محتشمي خدمت درويشان است

گنج عزلت که طلسمات عجائب دارد
فتح آن در نظر رحمت درويشان است

قصر فردوس که رضوانش به درباني رفت
منظري از چمن نزهت درويشان است

آنچه زر ميشود از پرتو آن قلب سياه
کيمياييست که در صحبت درويشان است

آنکه پيشش بنهد تاج تکبر خورشيد
کبرياييست که در حشمت درويشان است

دولتي را که نباشد غم از آسيب زوال
بي تکلف بشنودولت درويشان است

خسروان قبله حاجات جهانند ولي
سببش بندگي حضرت درويشان است

روي مقصود که شاهان به دعا ميطلبند
مظهرش آينه طلعت درويشان است

از کران تا به کران لشکر ظلم است ولي
از ازل تا به ابد فرصت درويشان است

اي توانگر مفروش اين همه نخوت که تو را
سر و زر در کنف همت درويشان است

گنج قارون که فرو ميشود از قهر هنوز
خوانده باشي که هم از غيرت درويشان است

حافظ ار آب حيات ازلي ميخواهي
منبعش خاک در خلوت درويشان است

من غلام نظر آصف عهدم کاو را
صورت خواجگي و سيرت درويشان است


حافظ

افسانه پري دريايي و مستان

تمامي اين کسان، آنجا بودند
که او،
سراپا برهنه،
از در ، درآمد.
آنان باده نوشيده بودند
و بر او آب دهان باريدند.

تازه از آب رودخانه آمده بود
چيزي نميدانست،
طعن ها،
از پيکر لرزانش سرريز کرد،
بي شرمي،
پستانهاي طلايي اش را آغشت.

نَگريست،
که با اشک بيگانه بود.
خود را نپوشاند،
که از جامه چيزي نميدانست.
با سيگارها و چوب پنبه هاي افروخته
تنش را آبله گون کردند
و با خنده هاي وحشيانه
بر کف ميخانه اش غلتاندند.
سخن نگفت،
چرا که کلام را نمي شناخت.

چشمانش
به رنگ عشقي از دور دستها بود،
بازويش با زبرجد پهلو ميزد.
لبانش
در روشنايي مرجاني،
بي صدا جنبيد،
و سرانجام از آن در بيرون آمد.

هنوز به رودخانه پا ننهاده پاکيزه شد
ديگر باره،
رخشان چون سنگي سپيد در باران
ديگر باره،
و بي نگاهي به قفا، شنا کرد
ديگر باره،
شنا به سوي نيستي،
شنا به سوي مرگ.


پابلو نروادا

سوگ سياووش

و خداوندان اخبار چنين گويند که هرگز کس ندانست که مردم را چون مصيبت رسيد، جامه سياه بايد کرد، تا اکنون که خبر آمد که افراسياب پسر اورا، سياوخش را، بکشت، سرهنگي بود سيادوش و گويند پسر گودرز بود، زي کيکاووس اندر شد با جامه سياه و کبود، پس مصيبت گرفتند و جامه ها سياه کردند، و پيش کيکاووس آمدند با آن جامه هاي سوکوار، و بدريدند و خروش و زاري کردند، و رسم مصيبت ها از آن وقت است که بنهادند. والله اعلم



تاريخ بلعمی

ساحلی برای آرامش

شما ميدانيد که [زنها] هيچ ضعفي را محکوم نميکنند. بيشتر سعي شان در اين است که قواي ما را خوار يا ناتوان سازند. بهمين دليل زن پاداش است، اما نه براي جنگجو، بلکه براي جنايتکار. زن بندر و ساحل اوست. در بستر زن است که معمولا دستگيرش ميکنند.


آلبر کامو، سقوط، ص 125

اگر دانش به روزى در فزودى...

حکايت
هارون الرشيد را چون ملک مصر، مسلم شد گفت : بر خلاف آن طاغي كه به غرور دعوي خدايى كرد، نبخشم اين ملک را جز به خسيس ترين بندگان.
سياهي داشت خصيب نام در نهايت تجهّل؛ ملک مصر به وي ارزاني داشت. گويند عقل و درايت او تا بجايي بود که حرّاث مصر شکايت آوردندش که پنبه کاشته بوديم بر کنار نيل. باران بي وقت آمد، تلف شد. گفت پشم بايستي کاشتن. صاحبدلي بشنيد وبگفت:

اگر دانش به روزى در فزودى
ز نادان تنگ روزى تر نبودى

به نادان آنچنان روزى رساند
كه صد دانا در آن عاجز بماند



بخت و دولت به كاردانى نيست
جز به تاييد آسمانى نيست

اوفتاده است در جهان بسيار
بى تميز ارجمند و عاقل خوار

كيمياگر به غصه مرده و رنج
ابله اندر خرابه يافته گنج



سعدي

به يار غائب

دلدار من، چه خوب بود اگر ميتوانستم گلي را که در اين سرزمين دوردست چيده ام، هم اکنون ارمغان تو کنم. حيف که تا اين فرسنگها را پشت سر گذارم و بتو باز رسم، اثري از گل من نخواهد ماند، چراکه گلهاي سرخ عمري کوتاه دارند.
راستي چرا بيش از آن مدت که گل طاقت مي آورد و نمي پژمرد، از تو دور شدم؟ چرا از آن اندازه که صداي بلبل به گوش گل ميرسد فراتر رفتم؟


از لناو(شاعر آلماني) ترجمه شجاع الدين شفا

خواب عاشق

يکي دعوي عشق زني ميکرد، گفت شب بيا. او منتظر ميبود تا معشوقه بيايد. چون از کار شوي فارغ شد بيامد، وي را خواب برده بود. سه دانه جَوز در جيب وي کرد و برفت. چون بيدار شد دانست که چنين گفته است که تو هنوز خردي و کودکي، از تو عاشقي نيايد از تو جَوزبازي آيد.

بهاء ولد . معارف



ساعتي بيدار بُد خوابش گرفت
عاشق دلداده را خواب اي شگفت
بعد نصف الليل آمد يار او
صادق الوعدانه آن دلدار او
عاشق خود را فتاده خفته ديد
اندکي از آستين او دريد
گردکاني چندش اندر جيب کرد
که تو طفلي گير اين مي باز نرد...

مولوي



حکايت از لب شيرين دهان سيم اندام
تفاوتي نکند گر دعاست يا دشنام
....
بسي نماند که پنجاه ساله عاقل را
به پنج روز به ديوانگي برآيد نام
....
شب دراز نخسبم که دوستان گويند
به سرزنش " عجبا للمحبّ کيف ينام؟"

سعدي




زلف آشفته و خوي کرده و خندان لب و مست
پيرهن چاک و غزلخوان و صراحي دردست
نرگسش عربده جوي و لبش افسوس کنان
نيمه شب دوش ببالين من آمد بنشست
سر فراگوش من آورد و به آواز حزين
گفت کاي عاشق ديرينه من خوابت هست؟

حافظ

عشق حرم - وجدان کار

و به همين حج، از مردم خراسان، قومي به راه شام و مصر رفته بودند و به کشتي به مدينه رسيدند- ششم ذي الحجه- ايشان را صد و چهار فرسنگ مانده بود تا به عرفات رسند. گفته بودند؛ هرکه ما را در اين سه روز که مانده است به مکه رساند، چنانکه حج دريابيم، هريک از ما چهل دينار بدهيم. اعراب بيامدند و چنان کردند که به دو روز و نيم ايشان را به عرفات رسانيدند و زر بستاندند. وايشان را يک يک بر اشتران جمّازه بستند و از مدينه برآمدند و به عرفات آوردند، دوتن مرده - نماز ديگر که ما آنجا بوديم - برسيدند. چنان شده بودند که بر پاي نميتوانستند ايستادن و سخن نيز نميتوانستند گفتن. حکايت کردند که در راه بسي خواهش بدين اعراب کرديم که زر را داده ايم، شما را باشد، ما را بگذاريد که بي طاقت شديم، از ما نشنيدند و همچنان براندند. في الجمله آن چهار تن حج کردند و به راه شام بازگشتند.




سفرنامه ناصرخسرو

دل را کجا بردي که نیست؟

خواستم از خادم مطبخ حساب
بره اي کاو کشت و از سرمايه برد

گفت بر رسم وفا و سود توست
حشوِ آن همسايه بي مايه برد

پيه و دنبه حاجي و سقا گرفت
شيردان را گنده پيرِ دايه برد

گفتمش دل را کجا بردي که نيست
گفت دل را دختر همسايه برد

رمز و راز

دوستهام طي يک بازي وبلاگي، ازم خواستند که پنج راز کوچک زندگيم رو بنويسم. وقتي بچه بودم زبان هاي رمزي اختراع ميکردم و با اونها رازهامو مينوشتم. يکي از اونها اينقدر کارايي داره که هنوز هم بعضي وقت ها ازش استفاده ميکنم. خب اين يکيش.
1- تنها يکبار عاشق شدم ، اون هم در 14 سالگي.
2- از شنيدن درد دلهاي عاشقانه بيزارم.
3- يکبار در بچگي همسايه مان به در خانه ما آمد و ادعا کرد که من شيشه باغ شان را شکسته ام. من اينقدر اين مساله را در ذهنم مرور کرده ام که الان مطمئن نيستم که واقعا اين کار را کرده ام يا نه.
4- همون بالايي!
5- اغلب در جمع دوستان از همه بذله گو تر و بشاش ترم وکلاً زياد بالا و پايين ندارم درحاليکه خيلي وقتها در همون لحظه احساس کردم که از همشون غمگين ترم.

در ضمن وبلاگي رو ندارم که معرفي بکنم ، از کجا بيارم؟

تن آسانان

به سرگرداني ادامه خواهند داد
اين اشياي پولادين ، ميان ستارگان
و انسان خسته هنوز بالا خواهد رفت،
تا ماه آرام را آشفته کند.
آنگاه،
درمان دردهاي خود را خواهد يافت.

در اين هنگام انگورها رسيده،
شراب جان ميگيرد،
ميان دريا و،
رديف کوهها
اکنون در شيلي
گيلاس ها ميرقصند.
دختران سبزه مرموز، آواز ميخوانند.
و در نواي گيتارها،
آب ميدرخشد
آفتاب به هر در ميکوبد،
و از گندم شگفتي مي آفريند.
شراب نخستين، صورتي است.
و شيرين، به شيريني کودکان.
شراب دوم، نيرومند،
نيرومند چون صداي دريانوردان.
شراب سوم، ياقوت است
خشخاش و آتش،
توأمان.

خانه ام،
هم دريا و هم خشکي دارد،
و زنم چشماني درشت،
به رنگ فندق وحشي.

چون شب فرو مي آيد، دريا
جامه سپيد و سبز به تن ميکند.

ماه در غبار امواج
چون دختري دريا رنگ
به رويا دور ميشود.
من،
نميخواهم سياره ام را عوض کنم.

پابلو نروادا